دفتر آخر

منم وقتی این حرفا رو شنیدم گفتم برو بابا، سعر نگو، ولی الان میگم بیا دهنتو طلا بگیرم که حرف حساب رو باید گوش کرد.

فعلا نسخه آزمایشی هست

ولی حتما تستش کنید

ویراس باز

چون انگار این حرفا مد روزه.

هرچند باهم زندگی میکنیم و انگار خیلی وقته ندیدمش

میفتی  یه گوشه و دیگه صدات در نمیاد یا شایدم انگار آدم رو از برق می کشن

یه هویی خاموش میشی. خیلی عجیبه

جلوش رو هم نمیشه گرفت. دقیقا مثل خماری بعد نئشگی می مونه

 خاطرات کافه نادری رو نمیتونم فراموش کنم وقتی تو اون دستگاه قدیمی کاپوچینو درست میکنن و گارسن های پیرش، مخصوصاً آقای صباغ، نمیدونم هنوز زندست یا نه مزه غذاش هیچوقت از زیر زبونم نمیره مخصوصاً با اون صدای جلیز و ویلیزش و همینطور شیشه های سرکه که یه زمانی توشون شراب بود به هرحال حیفه از تو خیابون جمهوری رد بشی و کافه نادری نری حتا واسه خوردن یه لیوان آب تهران!

چندروز پیش یکی ازم پرسید هدفت تو زندگی چیه ؟

قبلاً خیلی به این سوال فکر کرده بودم واسه همین بدون فکر کردن بهش جواب دادم :

" تو زندگی هدفی ندارم"

به نظر خودم بهترین کارو میکنم که واسه زندگیم هدفی ندارم، قرار دادن یک هدف برای زندگی یعنی حکم مرگ خودتون رو امضا کنید، یعنی خودتونو محدود کنید، خودتونو افسرده کنید و از اینجور بدبختیا. به هر هدفی که فکر کنم یه چیزی بالاتر از اون وجود داره، به هر جایی که میخوام برسم میبینم بالاتری هم هست، واسه همین تصمیم گرفتم فقط برم و برم، چیزی هم نتونه جلومو بگیره، برای رسیدن به خواسته هام تلاش میکنم ولی خواسته هام هدف زندگی من نیستند، شاید یه روز هم تو رسیدن به خواسته ها دیگه نه من وجود داشته باشم و نه خواسته ای ، کی میدونه!!!

فعلا که همراه رود  زندگی به حرکت میکنم حالا به شوره زار برسم یا دریا معلوم نیست

که من به پیرمرده گفتم شماها که ریدید به آینده ما و این مملکت رو ساختید، تنها آینده ای که میتونیم بسازیم اینکه گندکاری شما ها رو جمع کنیم.

.............................................................................................................

اونقدر تو اون شرایط از دست اون پیرمرد عصبانی شدم که بهش بی احترامی کردم.